در جستجوی زمان از دست رفته

icar — Tue, 19 Aug 2008 15:55:18 GMT

دوستان عزیزی که به تصاویر ایران باستان علاقه دارند با کلیک در اینجا می‌توانند از مجموعه‌ی بسیار گران‌بهای نشنال ژئوگرافی دیدن کنند.

به کودکان گرسنه کمک کنید!!!

icar — Mon, 18 Aug 2008 18:00:18 GMT

سازمان ملل مدتي است حركتي را برای کمک به کودکان فقیر جهان شروع کرده است که بر اساس آن به ازای هر کلیک روی یک سایت معرفی شده، به یک کودک گرسنه در جهان غذا و یا یک کتاب می‌رسد. سایت حقوق سبز بازدیکنندگان خود را دعوت می کند تا با مشارکت در بخش اهدای کتاب به کودکان و یا برنامه تامین غذا WFP سازمان ملل متحد با کلیک بر روی آدرس http://thehungersite.com بر روی دکمه زرد رنگ وسط صفحه کلیک کرده و به این ترتیب به ازای هر کلیک، کمپانیهای اسپانسر هزینه یک وعده غذای رایگان و یا اهدای یک کتاب را برای کمک به کودکان را تامین می‌کنند. با توجه به اینکه کمپانیهای حمایت کننده از این طرح بصورت تصادفی انتخاب می شوند لذا در جستجوی زمان از دست رفته هیچ مسوولیتی در قبال محتوای آنها نخواهد داشت.

پي‌نوشت: از همه‌ي دوستان صميمانه خواهش مي‌كنم اين متن را در وبلاگ خود قرار دهند.

...........

icar — Sun, 17 Aug 2008 11:52:35 GMT

مجموعه‌ای از احساسات متناقض است بشر. مجموعه‌ای از عواطفی که او و زندگی‌اش را دگرگون می‌کنند، بالا و پایین می‌کنندش، در معرض خطرات و آسودگی‌ها قرارش می‌دهند... و آدمی را گریزی از این عواطف به نظر نمی‌رسد انگار، خو کردگی‌اش به این عواطف، گویی از پیوندی ازلی ناشی می‌شود. گویی آدمی با این عواطف متناقض است که اساساً آدم می‌شود و اگر کسی یا چیزی سعی کند در این پیوند تردیدی روا کند، یا بر پایه‌ی تردیدی، تغییری در آن بدهد مستوجب الیم‌ترینِ مذمت‌هاست!
مجموعه‌ای از عادت‌هاست این بشر. خو کردگی‌اش به این عواطف متناقض، و فکر کردن‌اش- یا خود حتا فکر ناکردگیش!!!- به این عادات، به این رفتارهای مختلف، رنگ و بویی می‌دهد که نمی‌دانیم تهوع‌آور است، شاد کننده است یا خود آیا رقت‌بار؟!!
پنداری سیاه‌ترین اعمال، و درخشان‌ترین‌هاشان نیز، هر دو از یک مایه بیش برخوردار نبوده‌اند. خواست‌ها و افعال و اندیشه‌هایمان چنان پر است از این بن‌نوشت‌ها، از این بی‌مایگی‌ی عظیم که تاب و توانمان نمانده است دیگر، امیدیمان نمانده است، و چنان که نیک نظر در معنا و ماهیتمان که می‌‌اندازیم، بی‌مایگی‌ی عظیم خودش را پهن‌کرده در همه جا به‌صورتی عریان آشکاره می‌سازد مقابلمان. فضیلت‌هایمان، نگاه کنید! فضیلت‌هایمان مگر چیزی جز از دروغ‌ها و نیرنگ‌ها و خر رنگ‌زدن‌های پی در پی بوده است؟ دل‌خوش بودنمان به هنرها، به مفاهیم بزرگ، به عشق- که یگانه‌اش می‌پنداریم- چیزی جز از این بوده است که ما، فرزندان آدم، میمون‌زاده‌های فامیل گم‌کرده، ما -این افتخار آفاق!!!- در ظل تابناک این خریت، این بی‌حرمتی‌ی بزرگ، در سایه‌ی این مجموعه‌های سراپا متناقض خودمان را تباه کرده‌ایم؟
مجوعه‌ی توهین‌های بزرگ است آدمی و وهنی که به‌خود می‌راند آزارش نمی‌دهد انگاری، چراکه ندیده‌ام یا نبوده‌اند حتا- جز اندکی که می‌رماندشان این بی‌حیایی، این وهن- کسانی که تلاشی کرده باشند، راهی، مفری، چیزی دست و پا کرده باشند تا از این مانداب، از این دل‌خوشی موهن، از این عواطفی که سخره می‌کنندمان، از افعال و اراده‌ای که در بطن خود ریش‌خند می‌کنند ما را رها شوند، دست هاشان را باز کنند و...
مشام آدمی انباشته‌تر از این حرف‌هاست گویا، ذهن‌اش اتاقکی متروک است این بشر، و فرزانه‌ترین‌هاشان- خلاف آن‌که می‌پندارند- دورترین‌هایند به آدمی!!! تاریخ جهان معلمی کم ندیده است، و معلمان و متعلمانی که مااییم...! وای بر چنین معلم و متعلمی، و وای بر این تاریخی که نبوده است هرگز جز تکرار تگرگ‌وار واژه‌های تکراری!!!

icar — Mon, 11 Aug 2008 13:22:18 GMT

فسق و فجوری بدتر از اندیشیدن وجود ندارد

مثل گرده افشانی علفی هرز، این بی بند و باری تکثیر می شود

در ردیفی که برای گل مارگریت کرت بندی شده

...

هیچ چیز برای آنهایی که می اندیشند مقدس نیست

هرچیزی را همان می نامند که هست

تجزیه های عیاشانه، ترکیب های فاحشه وار

لمس شهوانی موضوع های حساس

فصل تخم ریزی نظریه ها

اینها خوشایند آنهاست

...

چه در روز روشن، چه در تاریکی شب

به هم می آمیزند در شکل زوج، مثلث، دایره

جنسیت و سن طرف مقابل اینجا مطرح نیست

چشم هاشان برق می زند، گونه هاشان گل می اندازد

دوست، دوست را از راه بدر میکند

دختربچه های حرامزاده پدر را منحرف می کنند

برادری خواهر کوچکترش را وادار به فحشا میکند

...

میوه های دیگری از درخت ممنوع

متفاوت با باسن های صورتی مجلات مستهجن

بیشتر از تصاویر واقعا مبتذل این مجلات به مزاجشان خوش می آید

کتاب هایی که آنها را سرگرم میکند تصویر ندارد

تنها تنوع آنها جملات خاصی است که با ناخن یا مداد رنگی

زیرشان خط می کشند

چه وحشتناک، آن هم درچه حالاتی

و با چه سادگی افسار گسیخته ای

ذهن موفق می شود در ذهن دیگر نطفه ببندد

از آن حالات حتی کاماسوترا خبری ندارد

...

به هنگام این قرارهای مخفی عاشقانه، حتا چایی به سختی دم می کشد

آدم ها روی صندلی ها می نشینند، لب هایشان را تکان می دهند

هرکسی خودش پا روی پا می اندازد

این گونه یک پا کف اتاق را لمس میکند

پای دیگر آزادانه در هوا می چرخد

...

گاه به گاه کسی بلند می شود نزدیک پنجره می رود

و از روزنه پرده

خیابان را دید می زند

...

ویسواوا شیمبورسکا

برنده جایزه نوبل ادبی 1996

icar — Tue, 22 Jul 2008 21:28:18 GMT

اورمزد گلیاری شاعر جوانی ست. او هم در شعر کلاسیک و هم در شعر نو ذوقش را آزموده است -و الحق که غزل‌هایش را بسیار دوست می‌دارم-. اورمزد دفتر شعری دارد تحت عنوان عطر تن آدم که نشر شباهنگ آنرا منتشر کرده است. آنچه در پی می‌خوانید یکی از آثار منتشر نشده‌ی اوست.

هرگز زندگی را نخواهم پرسید

در میانِ بازی کودکان
تنها لبخندی مرا کافی خواهد بود
در میانِ فریادِ شادی
خیالِ چیزی که نیست
مرا از خود خواهد ربود
و من در میانِ جادوی چشم های تو
باز پیروز خواهم شد
من
با یک بغل آواز
که آن ها را خواهم سرود.
اینک هنوز زمان مرا غصه می خورد
و من با سرودی که لب های مرا انتظار می کشد
عشوه گری می کنم
اکنون که من در هر چیز ذره ای هستم
اکنون که من نیز با تو در انتظارِ خویشتنم
و می دانم که در هر چیز ذره ای اندوه نهفته است
از عمقِ چشم هایت می دانم
که با قدم های تو
از خویش می گریزم
و در خانه ی تو گوشه ای ندارم.
اینک که از دورترین آسمان
در سکوتِ آفرینش آرام می شوم
و می دانم که دیگر هرگز زندگی را
نخواهم پرسید.

خبر

icar — Sat, 07 Jun 2008 12:21:18 GMT

نادر ابراهیمی هم مرد! این روزها ظاهرا تنها حضرت همیشه حاضر عزاییل است که نگاهی از سر مهر به این آب و خاک می‌اندازد. یکی پس از دیگری، سیل رفتن‌های به‌هنگام و نابه‌هنگام کی‌ به آخر می‌رسد؟ من که نمی‌دانم! یادش گرامی‌ باد.

زاده اضطراب جهان (۷)

icar — Sat, 07 Jun 2008 11:31:18 GMT

تا به حال زاده‌ی اضطراب جهان چنان پیش رفته است که گویی جز شاعران کسی را شایسته‌ی این عنوان نمی‌توان دانست، در این‌جا تصویری از آثار نقاش به‌نام این سرزمین، آیدین آغداشلو را برایتان در نظر گرفته‌ام که با دیدنش بدون شک خواهید فهمید چرا زاده‌ی اضطراب جهان می‌دانمش!. این اثر تحت مجموعه‌ای به‌نام شفاعت فرشتگان عرضه شده‌ است.

به‌ترین درودها و آرزوهایم را پیش‌کش می‌کنم به حضور همیشه مهربان استاد و فروتنانه به ستایش‌اش می‌نشینم. (فرامرز الاهی)

زاده‌ی اضطراب جهان(۶)

icar — Wed, 04 Jun 2008 11:34:18 GMT

عجیب زمانه‌ای شده‌ است این روزها، ابری سیاه و تلخ بختک شده است روی سر این روزها که می‌بینیم. هیچ‌کس با هیچ‌کس سخن نمی‌گوید که خاموشی به هزار زبان در سخن است!

دست به دامان شاملوی بزرگ شدم از فرط دل‌تنگی، این را دیدم که می‌خوانید:

به ندای دریا و عمق حضورش!

زاده اضطراب جهان۵

icar — Mon, 12 May 2008 11:53:18 GMT

دوستان عزیزم، با توجه به فرارسیدن روز جهانی کارگر، و به پاس‌داشت ادبیات جهانی کار، شعری از برتولت برشت را به انگلیسی انتخاب کردم... به زودی ترجمه‌ای از آن را هم خواهید خواند

Bertolt Brecht

Questions From a Worker Who Reads?

Who built Thebes of the 7 gates ?
In the books you will read the names of kings.
Did the kings haul up the lumps of rock ?

And Babylon, many times demolished,
Who raised it up so many times ?

In what houses of gold glittering Lima did its builders live ?
Where, the evening that the Great Wall of China was finished, did the masons go?

Great Rome is full of triumphal arches.
Who erected them ?

Over whom did the Caesars triumph ?
Had Byzantium, much praised in song, only palaces for its inhabitants?

Even in fabled Atlantis, the night that the ocean engulfed it,
The drowning still cried out for their slaves.

The young Alexander conquered India.
Was he alone ?

Caesar defeated the Gauls.
Did he not even have a cook with him ?

Philip of Spain wept when his armada went down.
Was he the only one to weep ?

Frederick the 2nd won the 7 Years War.
Who else won it ?

Every page a victory.
Who cooked the feast for the victors ?

Every 10 years a great man.

Who paid the bill ?

So many reports.

So many questions.

زاده اضطراب جهان4

icar — Thu, 24 Apr 2008 18:17:18 GMT

به شهره‌ی بسیار عزیزم:

كسی نخواهد فهمید با من چه گذشته است

و كسی نخواهد پرسید كه چه بود

و از كجا

آن صدایی كه آوازم می‌داد!

چیزی مرا در خود غرق كرده است

و در خود آب می‌كند، می‌شویدم

چكه

می‌چكاندم...

و كسی نخواهد پرسید با من

چه گذشته است!

گهواره‌ها از رفت و آمد مانده‌اند

و این چرخش از سرگیجه نیست

زمین است كه در مدار بی‌مُدارای خویش

می گرداندمان بی‌آنكه بپرسد

بی‌آنكه بدانیم!

ارابه‌ی جنگی

راهش را ادامه خواهد داد

و آتش تلخش را خواهد زد به زمان

و شلیک می كند

آخرین

ته مانده های

آرامش را...

نگاه كن!!!

فرامرز الهی